Νομίζω ότι όλοι θυμόμαστε μια ταινία, σταθμό, που γυρίστηκε το 1989, τα μηνύματα της οποίας είναι ακόμα επίκαιρα.
Το όνομά της : “Dead Poets Society”
και σε ελεύθερη μετάφραση : ” Ο κύκλος των χαμένων ποιητών”
Ποιος δεν την θυμάται ; Ποιος δε θυμάται τον εκπληκτικό Robin Williams να προσπαθεί να ξυπνήσει από το λήθαργο μια πλειάδα ανήσυχων εφήβων, πλουσιόπαιδων, σε ένα αυταρχικό σχολείο κατάλοιπο της πάλαι ποτέ κραταιάς Βρετανικής Αυτοκρατορίας;
Ταινία με αρκετά μηνύματα που αγγίζουν ευαίσθητες ψυχές. Ο τοίχος μεταξύ καθηγητή και μαθητή γκρεμίζεται πολύ εύκολα όταν υπάρχει η θέληση, καθώς ο ρόλος των δασκάλων – καθηγητών δεν είναι μονοδιάσταστος, δηλαδή μόνο η μετάδοση γνώσεων και εκμάθηση δεξιοτήτων, αλλά αντανακλά βαθύτερα στην ψυχή των νέων. Ο δάσκαλος – καθηγητής δεν πρέπει να είναι πίσω από έναν τοίχο, αλλά σα σωστός παιδαγωγός οφείλει να παρέχει παιδεία στους μαθητές.
Παιδεία ; Τι είναι η παιδεία αναρωτιόνται οι παλαιότεροι ; Μήπως είναι το “Μάθε παιδί μου γράμματα” (που παρεμπιπτόντως είναι ίσως στην κορυφαία πεντάδα ελληνικών ταινιών με τον ΜΕΓΑΛΟ Βασίλη Διαμαντόπουλο) ; Όχι πια. Σήμερα παιδεία, πέρα από γνώσεις και δεξιότητες, είναι η όλη διαδικασία που θέτει βάσεις στους νέους να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της εποχής.
Απαιτούνται λοιπόν τοίχοι στην εκπαίδευση των μαθητών ή/και φοιτητών ; Όχι βέβαια. Η εποχή μας δε θέλει ανθρώπους εντός γυαλόψαρας. Είναι πολύ εύκολο οικογένεια και σχολείο να υψώσει τοίχους απομόνωσης, τουβλάκι – τουβλάκι, προκειμένου να προστατεύσει τα παιδιά από “κακές παρέες, ναρκωτικά, σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες” κλπ, αλλά μήπως όλο αυτό το σκηνικό είναι μία πολύ καλή δικαιολογία απέναντι στην ανικανότητα της σημερινής κοινωνίας – οικογένειας – σχολείου – πολιτείας να διαπαιδαγωγήσει σωστούς ανθρώπους που θα βλέπουν πέρα από τοίχους και όχι μέσα από την κλειδαρότρυπα τον υπόλοιπο κόσμο ;

Για τους νοσταλγούς της ταινίας παραθέτουμε και ένα μικρό απόσπασμα: