Τρεις φορές έχουν αλλάξει τα βιβλία της Φυσικής στην εκπαίδευση την τελευταία δεκαετία στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά η χώρα μας είναι ουραγός στο διεθνές πρόγραμμα αξιολόγησης μαθητών PISA (Πίζα), μολονότι τα Ελληνόπουλα διαβάζουν τρεις φορές περισσότερο από παιδιά άλλων χωρών, αναφέρει σε άρθρο της η Ελευθεροτυπία (8/5/2008)

Τα στοιχεία πρόκειται ν’ ανακοινωθούν επίσημα στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διδακτικής των Φυσικών Επιστημών, που αρχίζει στον Πύργο της Παιδαγωγικής, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

«Το σημαντικό είναι τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία. Είναι γεγονός ότι σ’ αυτά η χώρα μας δεν τα πάει καλά», λέει ο καθηγητής του Παιδαγωγικού, Παναγιώτης Κουμαράς.

Το PISA (Πίζα) είναι ένα διεθνές πρόγραμμα αξιολόγησης μαθητών μέχρι 15 χρόνων, όπου οι ειδικοί διαπιστώνουν αν τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιούν τις γνώσεις από το σχολείο στην καθημερινή πρακτική. «Συμμετέχουν περίπου 50 χώρες κι εμείς είμαστε συνήθως στις τελευταίες θέσεις, παρ’ ότι τα παιδιά στην Ελλάδα φαίνεται να διαβάζουν τρεις φορές περισσότερο από τους συνομηλίκους τους στη Φινλανδία», τονίζει ο καθηγητής. «Φταίει ο προσανατολισμός των βιβλίων και των προγραμμάτων που είναι γραμμένα για μικρούς Αϊνστάιν! Στην 5η Δημοτικού, για παράδειγμα, μπορεί να ανταποκριθεί μόνο ένα 5% των παιδιών. Τα διδάσκουμε παπαγαλία λοιπόν, προτρέποντάς τα να μαθαίνουν τον κανόνα απ’ έξω…».

Πηγή: http://www.e-paideia.net/news/article.asp?lngEntityID=60157&lngDtrID=102

Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το… κινητό τους: αυτό δηλώνουν οι δύο στους τρεις δωδεκάχρονους, που βεβαίως παίζουν στα δάχτυλα τα sms (μηνύματα). ΄Οπως αναφέρουν Τα Νέα (21.03.2008), παρ΄ όλο που η επίδραση των κινητών τηλεφώνων στην ανθρώπινη υγεία είναι μέχρι στιγμής άγνωστη, οι παιδίατροι δηλώνουν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί για τη χρήση των κινητών από τα παιδιά, τονίζοντας πως σε κάθε περίπτωση η αύξηση της θερμοκρασίας στην περιοχή του εγκεφάλου είναι δεδομένη.

«Είναι γνωστό οτι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσεται έως τα 25 έτη», υπογραμμίζει ο καθηγητής Παιδιατρικής κ. Γιώργος Χρούσος, προσθέτοντας πως είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να παρατηρηθεί αύξηση των όγκων έπειτα από μία 20ετία. Μάλιστα, όπως προκύπτει από μελέτη που πραγματοποίησε η Παιδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας, το 35,7% των μαθητών του Δημοτικού, που έχουν ήδη κινητό τηλέφωνο, το απέκτησαν πριν καν κλείσουν τα 10 χρόνια τους!

Πάντως, πρόσφατο πείραμα σε ποντίκια μόλις 45 ημερών έδειξε πως όταν βρίσκονται επί μιάμιση ώρα κοντά σε κινητό χάνουν το προσανατολισμό τους. «Η ηλικία των ποντικών που χρησιμοποιήσαμε στο πείραμα αντιστοιχεί με αυτή ενός δεκάχρονου παιδιού. Και αυτό που διαπιστώσαμε είναι πως μετά την έκθεσή τους στην ακτινοβολία, τα ποντίκια δεν μπορούσαν να βρουν τον δρόμο τους στον λαβύρινθο», λέει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας και Ραδιοβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών- Τμήμα Βιολογίας, κ. Λουκάς Μαργαρίτης.

Η λύση, σύμφωνα με τον κ. Μαργαρίτη, δεν είναι να απαγορευτεί η χρήση τους στα παιδιά, πρέπει όμως να μάθουν να μην το «κολλάνε» στο αυτί τους. Εάν χρησιμοποιούν hands free και κρατούν το τηλέφωνο σε απόσταση ενός μέτρου από το σώμα τους, τότε ο κίνδυνος μειώνεται κατά πολύ.

Πηγή: www.e-paideia.net

Πολύ ωραία η ιδέα της συγκεκριμένης έκθεσης και θα άξιζε πραγματικά τα σχολεία να κάνουν μια βόλτα.

Ο στόχος της έκθεσης είναι, όπως λενε οι διοργανωτες: “να υποστηριχθεί έμπρακτα πως, αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε με άλλους, πρέπει να αποδεχτούμε και να σεβαστούμε τη διαφορετική οπτική τους, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να μιλήσουν αυτοί οι ιδιοι για τον εαυτό τους αντί να «μιλάμε» εμείς γι αυτους, αλλοιώνοντας ετσι την εικόνα και τις αντιλήψεις τους με δικές μας προβολές και στερεότυπα.”

Περισσότερες λεπτομέρειες: http://artdialognet.blogspot.com/

 

 

Δε θυμάμαι ποιος έχει πει τη συγκεκριμένη φράση (…αν γνωρίζει κανείς ας δώσει τα φώτα του!), όμως νομίζω πως περιγράφει χαρακτηριστικά την πραγματικότητα του σύγχρονου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Πρόσφατα δημοσιεύματα αποκαλύπτουν ότι σε διεθνείς μαθητικούς διαγωνισμούς καταλαμβάνουμε τελευταίες σχετικά θέσεις ενώ είμαστε αρκετά ψηλά στις διδακτικές ώρες ανά μαθητή. Φαίνεται πως στην Ελλάδα, γονείς μαθητές και εκπαιδευτικοί μοχθούν χωρίς ανάλογο αντίκρισμα. Είναι καιρός να δούμε πως οι μαθητές θα αρχίσουν να αγαπούν τη γνώση, να την κάνουν δική τους μέσα από πιο βιωματικές μεθόδους διδασκαλίας. Να αναπτύξουν περισσότερο κριτική σκέψη και να σταματήσει η στείρα αποστήθιση εξεταστικοκεντρικής γνώσης με σκοπό την είσοδο στο πανεπιστήμιο.

Η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση σκοπό έχει πρωτίστως να καλλιεργεί ολοκληρωμένους ανθρώπους. Οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι χαίρονται τη μάθηση, τη δημιουργικότητα, τη ζωή την ίδια και τελικά έτσι οι κοινωνίες γίνονται και παραγωγικές. Αν εστιάσουμε μόνο στην απόδοση, παρέχοντας ποσότητες γνώσης που αποσκοπούν στη σύνδεση με την αγορά εργασίας, αντιμετωπίζουμε ψυχρά και μηχανιστικά το μέλλον των παιδιών μας. Φτιάχνουμε γραναζάκια που δε σκέφτονται παρά μόνο να εκτελούν υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Όταν οι συνθήκες μεταβάλλονται (όπως συμβαίνει στη ζωή) αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες.

Νομίζω πως αυτό μπορεί να αποτελέσει πεδίο για γόνιμο διάλογο, όχι όπως αυτόν που διεξήχθει χθες μεταξύ των κυρίων Καραμανλή – Παπανδρέου (http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/anak20080229q.php).

Έχουμε συνηθίσει πια στείρες αντιπαραθέσεις μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Φαίνεται πως έχουμε συνηθίσει και τη στασιμότητα. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χρήζει ουσιαστικών αλλαγών στην πράξη.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας δημοσιευμένης έρευνας Web ID της Focus Bari για το διάστημα Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2007 η διείσδυση στο ίντερνετ από τον ελληνικό πληθυσμό ξεπερνάει για πρώτη φορά το 40% φθάνοντας το 42%. Σύμφωνα με τα στοιχεία ένα 40% έχει χρησιμοποιήσει το Internet μέσα στον τελευταίο μήνα.

Σχεδόν το 90% των χρηστών μπαίνουν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα ή συχνότερα, ενώ σχεδόν οι μισοί (46%) το χρησιμοποιούν καθημερινά.

Από την έρευνα όμως προκύπτουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Η διείσδυση στην ηλικιακή ομάδα 13-24 αγγίζει το 70%, στην ηλικιακή ομάδα 25-34 το 50% και στην ηλικιακή ομάδα 35-44 το 40%. Το 50% των Αθηναίων είναι online ενώ χρήση κάνει και το 1/3 του υπόλοιπου πληθυσμού.

Δημοσιεύτηκε: Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008, στην Κατηγορία/ες: Ίντερνετ, από τον Συντάκτη: tasosvel.

Οι παρακάτω 9 θέσεις είναι μια προσπάθεια να διαδοθεί η ιδέα του τι πραγματικά είναι ένα blog, με τελικούς αποδέκτες όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την Πολιτεία και τα Media. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να το αναπαράγουν (με ένα απλό copy paste) όσοι μπλογκερς συμφωνούν με τις θέσεις του.

1. Τα blogs είναι διάλογος – ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.
3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες – τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.
7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.
9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Συμφωνώ με όλα τα παραπάνω.

[via]

Συντάκτης: Γιάννης Καρακατσάνης
Tags: bloggers, blogging, blogs, internet, xblog

Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν λύση σε ζωτικά προβλήματα με απλό αλλά ευφυέστατο τρόπο. Δείτε τα PlayPumps. Τα παιδιά παίζοντας παρέχουν νερό στο χωριό τους. Τα κορίτσια ωφελούνται διπλά γιατί αυτά κουβαλούσαν το νερό πριν τις αντλίες.

 

 

Καλή η πρωτοβουλία του Υπουργείου Οικονομίας και της Ψηφιακής Ελλάδας σχετικά με το  μαθητικό διαγωνισμό “ξεblogαρε”.  Είναι πραγματικά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να ενεργοποιηθούν δημιουργικά οι μαθητές στο διαδίκτυο. Όπως αναφέρεται και στο επίσημο site www.kseblogare.gr, σκοπός είναι να εμπνευστούν οι μαθητές από όλη την Ελλάδα να σκεφθούν, να φανταστούν, να περιγράψουν, να μοιραστούν ιδέες και να παρουσιάσουν το δικό τους «κόσμο», μέσα από το internet.

Ο καθένας μόνος ή ομαδικά θα προσπαθήσει να χτίσει ένα  ιστολόγιο (blog) που θα περιέχει υποχρεωτικά τις ενότητες  “Το σχολείο σου,  η πόλη σου/το χωριό σου, πολιτισμός και ψηφιακή Ελλάδα” . Αν δεν υπάρχουν οι συγκεκριμένες θεματικές ενότητες το blog  δεν θα διαγωνίζεται. Καταλαβαίνω ότι η συγκεκριμένη τακτική θα βοηθήσει στην αντικειμενική αξιολόγηση, ωστόσο δεν παύει να είναι περιοριστική. Κινδυνεύουμε ίσως  να μπερδέψουμε τους μαθητές για το πολύ σημαντικό ρόλο που μπορεί να αποκτήσουν τα blogs ως μέσο πολιτικής συμμετοχής.

Πολλά blogs μέσα από μια δυναμική εξέλιξη έχουν μετατραπεί από «απλοί χώροι» ανεξάρτητης ενημέρωσης, σε χώρους πολιτικής συμμετοχής. Μικρός ο αριθμός των συμμετοχών, είναι αλήθεια, αλλά υπάρχει μια κινητικότητα.

Θα μου άρεσε πολύ η ιδέα στα blogs των μαθητών να αναπτύσσεται γόνιμος πολιτικός διάλογος με αντιπαραθέσεις,  διεκδικήσεις, καταγγελίες. Θα βοηθούσε να κάναμε μια καλή αυτοκριτική. Δεν αποκλείεται βέβαια, ο διαγωνισμός αυτός να αποτελέσει το έναυσμα για τέτοιες δράσεις.

Νομίζω ότι όλοι θυμόμαστε μια ταινία, σταθμό, που γυρίστηκε το 1989, τα μηνύματα της οποίας είναι ακόμα επίκαιρα.
Το όνομά της : “Dead Poets Society”
και σε ελεύθερη μετάφραση : ” Ο κύκλος των χαμένων ποιητών”
Ποιος δεν την θυμάται ; Ποιος δε θυμάται τον εκπληκτικό Robin Williams να προσπαθεί να ξυπνήσει από το λήθαργο μια πλειάδα ανήσυχων εφήβων, πλουσιόπαιδων, σε ένα αυταρχικό σχολείο κατάλοιπο της πάλαι ποτέ κραταιάς Βρετανικής Αυτοκρατορίας;
Ταινία με αρκετά μηνύματα που αγγίζουν ευαίσθητες ψυχές. Ο τοίχος μεταξύ καθηγητή και μαθητή γκρεμίζεται πολύ εύκολα όταν υπάρχει η θέληση, καθώς ο ρόλος των δασκάλων – καθηγητών δεν είναι μονοδιάσταστος, δηλαδή μόνο η μετάδοση γνώσεων και εκμάθηση δεξιοτήτων, αλλά αντανακλά βαθύτερα στην ψυχή των νέων. Ο δάσκαλος – καθηγητής δεν πρέπει να είναι πίσω από έναν τοίχο, αλλά σα σωστός παιδαγωγός οφείλει να παρέχει παιδεία στους μαθητές.
Παιδεία ; Τι είναι η παιδεία αναρωτιόνται οι παλαιότεροι ; Μήπως είναι το “Μάθε παιδί μου γράμματα” (που παρεμπιπτόντως είναι ίσως στην κορυφαία πεντάδα ελληνικών ταινιών με τον ΜΕΓΑΛΟ Βασίλη Διαμαντόπουλο) ; Όχι πια. Σήμερα παιδεία, πέρα από γνώσεις και δεξιότητες, είναι η όλη διαδικασία που θέτει βάσεις στους νέους να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της εποχής.
Απαιτούνται λοιπόν τοίχοι στην εκπαίδευση των μαθητών ή/και φοιτητών ; Όχι βέβαια. Η εποχή μας δε θέλει ανθρώπους εντός γυαλόψαρας. Είναι πολύ εύκολο οικογένεια και σχολείο να υψώσει τοίχους απομόνωσης, τουβλάκι – τουβλάκι, προκειμένου να προστατεύσει τα παιδιά από “κακές παρέες, ναρκωτικά, σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες” κλπ, αλλά μήπως όλο αυτό το σκηνικό είναι μία πολύ καλή δικαιολογία απέναντι στην ανικανότητα της σημερινής κοινωνίας – οικογένειας – σχολείου – πολιτείας να διαπαιδαγωγήσει σωστούς ανθρώπους που θα βλέπουν πέρα από τοίχους και όχι μέσα από την κλειδαρότρυπα τον υπόλοιπο κόσμο ;

Για τους νοσταλγούς της ταινίας παραθέτουμε και ένα μικρό απόσπασμα:

Όταν οι Pink Floyd έγραφαν: “We don‘t need no education” , προφανώς δεν εννοούσαν ότι δεν χρειαζόμαστε την παιδεία και τη μόρφωση αλλά την «παρα-μόρφωση». Έτσι συνεχίζουν, «δε χρειαζόμαστε έλεγχο στη σκέψη», «όχι μαύρο σαρκασμό στην τάξη». Το σχολείο όταν λειτουργεί μ΄ αυτόν τον τρόπο, είναι ένα ακόμα τουβλάκι στον «τοίχο της παρα-μόρφωσης».

Πάνω από όλα το σχολείο πρέπει να είναι χώρος χαράς και δημιουργίας για μαθητές και δασκάλους. Αν αυτό δε συμβαίνει, κάτι δεν πάει καλά. Θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τον προβληματισμό αυτό και να κινητοποιηθούμε. Βέβαια, είναι λογικό να μην αισθανόμαστε πάντα όμορφα και δημιουργικά. Επιπλέον η μάθηση εμπεριέχει μόχθο και κούραση, όμως η τελική, συνολική αίσθηση πρέπει να είναι θετική για όλους. Το οφείλουμε στην παιδεία μας. Ο καθένας μας ας δώσει όσο περισσότερο μπορεί, και θα μπορεί περισσότερο αν ιεραρχήσει και τοποθετήσει το ζήτημα αυτό μεταξύ των πιο κρίσιμων και σημαντικών.